ทางชีวิตขรุขระ กับน้ำใจที่ไม่สิ้นสุด

สำหรับสามปีที่ผ่านมา จางชุนต้องอดทนฝ่าฟันทั้งแดดและฝนเพื่อส่งของให้กับคนทั้งหมู่บ้าน เขาออกค่ารถเอง จ่ายค่าชดเชยสำหรับของที่เสียหายจากกระเป๋าตัวเอง และไม่เคยได้รับคำขอบคุณแม้แต่คำเดียว แต่เพียงเพราะน้ำอัดลมขวดละหนึ่งบาท เขากลับถูกฟ้อง ถูกปรับ และถูกยึดของไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีอะไรตอบแทน จางชุนไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย เขาเพียงแค่หยุดช่วยพวกเขาไปเลย

จนกระทั่งชาวบ้านเริ่มขาดสิ่งของจำเป็นอย่างเกลือและข้าวสาร ต้องใช้เวลาสองสัปดาห์เต็มๆ กว่าจะหาอาหารได้พอสำหรับมื้อที่พอประทังชีวิต พวกเขาจึงเริ่มตระหนักได้ว่าที่ผ่านมา พวกเขาพึ่งพาเขามากแค่ไหน ในที่สุดพวกเขาก็มายืนหน้าประตูบ้านของเขาด้วยน้ำตา อ้อนวอนด้วยน้ำตา ขอร้องให้เขากลับมาช่วยเหลืออีกครั้ง